Romantik yapımın elverdiği aşk anlayışım :S =)

Açıkça dile getirmek istediğim bazı acınası gerçeklikler var hayatımda aslında ve bunları içimde tutmak istemiyorum pek. Mesela, gerçek anlamda bi sevgili ihtiyacı kesinlikle duymuyorum hatta bi gün kendime yenik düşersem de olursa diye çok korkuyorum. Çünkü ben okulda beğendiğim insanların ellerinden tuttuğu kızlara baktığımda olmıycağını aradığımın o olmadığını gayet açık ve net bas bas bağırır bir şekilde görebiliyorum. Ne benim onlara verebilceğim öyle şeyler var ne de karşı cinste aradığım onlardaki gibi bişi. Bi de en çok şu başlangıç konusuna takılıyorum galiba. Kahretsinki fazla romantik bi insanım yani ne bileyim ben facebooktan eklemiş aman hemen kabul edeyim ne yakışıklıymış hadi biraz mesajlaşalım olur bu iş cinsinden bi insan hayatta değilim. Her ne kadar beğendiğim insanla bi iki mesajlaşsamda bunlar asla gırgırdan öteye gitmiycek şekilde olur. Sonra bi de benim bi arkadaşım var seni çok beğenmiş durumundan da hiç hoşlanmıyorum aslında o arkadaş bana ulaşmanın başka bi yolunu bulmalı. Bence sevgi emektir. Uğraştığını nelere değdiğimi onun için görmek isterim ki güvenebileğim. Romantik başlangıçların bu yüzden hayatımda hep önceliği olacağını belirtmek isterim yani en azından isteğim bu yönde. Ne bileyim üniversiteye başlamadan önce baya bi başladığım ilk gün elimde kitapların olacağını ve o hayalimdeki yakışıklının bana çarpıp onları düşürceğini hayal ettim. Sonra birlikte eğilip toplıycaktık, acelemiz olcaktı adımızı söyleyip el sıkışı sürekli ağzı kulaklarında bi vaziyette yolumuza gitcektik. Sonraki gün tekrar karşılaşcaktık ama yine acelemiz olcaktı=) ama sonraki gün artık karşıma çıkan yolları tahmin etmeye çalışacak tesadüfmüş gibi göstercekti o yakışıklı genç =) böyle yazarken bile o kadar güzel ve masum geliyoki komikliğinin yanında=) Ama böyle olmalı ne bileyim bu tesadüf olmayan tesadüfler illaki olmalı yaratmalı, ya da ne bileyim sürprizler bıkmadan usanmadan denenen beni bile bezdircek yollar ama tabii bi de istediğim kişiden olmalı =) Aşk dedikleri şeyi kafamda bi türlü kuramıyorum aslında nasıl olurda bi insan diğerini öyle o kadar sevebilir bence sevemez bir başkasını hele ki bir erkeği kendi adıma. Üstelik bir erkeğin de bir kadın için aynı şeyleri hissetmesinin mümkün olmadığından yakınanlardanım. Erkekler ayran gönüllü oluyorlar bence çok büyük bi çoğunluk ve işte ben o istisnalardan birini aradığım için aşk bana o kadar imkansız ve zor geliyor galiba. güven temelini iyi atmak gerekiyo o da bu zamanda ara da bul.. çok umutsuzluğa kapıldığım bi konu aslında uzatmak boş.. "En iyi yol bi arayış içinde olmamaktır" kanısında olduğum için de mutlu mesut hayatıma devam etmekteyim =)) ohh çok da rahat huzurlu bi durummmm=))