Bugünümü uzun zamandan beri ihmal ettiğimi düşündüğüm sevgili aile üyelerime ayırdım ki domuz gribinden halliceymiş misali hasta olmasaydım yarıda kesmeyip o uzun zamanın acısını da çıkarabilirdim ama olmadı. Neyse boş boş saatler geçirmek bile güzelken biz bir sürü şey yaptık canım ananem ve kuzencanlarla. En güzeli de bahçede çay içerken kumru olduklarını öğrendiğim kuşlara simit atmaktı galiba=) bi de ananemle başta onun dedem olduğunu düşünüp sonra hemen arkasından gelen eşiyle dedemin orda kendine birini bulmuş ve bi de yanımıza onunla gelmiş olma ihtimali üzerine kafa patlatmamızdı=)( ciddi değildik tabii=)) Ama ben bu kadar insancıl olup, eşinden ayrılmadan gezen kuşlarla ilk kez tanıştığımdan olsa gerek sadece kuş olmamaları gerekliliğine kendimi çok kaptırdım=)Hem böyle oyy şunlara bakınnn dedirterek bi sevgi yumağı olmamı hem de böyle gözlerimi doldurarak dedemin güvercinlerini hatırlamamı sağlamışlarken üstüne bir de simitin bittiğini anlayınca kanat çırpmaya başladıkları an bıraktıkları sulu hatırayla da yüzümde gülücükler açtırarak semada kayboldular=)
Biraz fazla duygusal takılmaya başladım galiba. Kötü.
ya ama ama, kuşlarla hiç olmasa da kelebeklerle ve uğurböcekleriyle biz de aynı şeyi yapmıştık. anneannemi bazen çok çok fazla özlüyorum da.
YanıtlaSil