Aslında hayat omuzlarımdaki ağır bir yükten başka bişi değil

Bir takım sapkınlıklarım olduğunu düşünüyorum aslında ota b.ka ağlamak gibi. Gözlerimin istemsizce dolması gibi. Kahkahalarla gülerken birden hüngür hüngür ağlamak gibi. Sebepli sebepsiz başım deli gibi ağrıyana kadar ağlamak gibi. Bi de ağladığımı kimseye göstermemek için bi yerimi yırtmak gibi. Etrafımdaki insanlara karşı; arkadaşlarıma, aileme ne bileyim komşularıma, kasiyer kızlara, yolda top oynayan çocuğa, güvenlik görevlilerine karşı hep hayatımda bir sorun yokmuş, her zaman mutluymuşum gibi gözüküyorum galiba. Öyle olmaya da çalışmıyorum aslında ama kendi kendime kalmadığım her anda zaten neşeli, güler yüzlü, sevecen bir insan oluyorum. Herkesin istediğini yapayım aman kimse kırılmasın üzülmesin istiyorum. Ama ben gerçekten böyle düşünürken insanların bunun birazcığını çok azcığını benim için düşünmüyor olması benim yine gözlerimin dolmasına sebep oluyor. Bugüne kadar gerçekten kimsenin kuyusunu kazmak için uğraşmadım en fazla esprisini yapmışımdır. Konu ders olsun başka bişi olsun hep yeni bişi öğrenirsem tüm arkadaşlarıma haber verdim ama ben hep son dakika haberi olan oldum. Ben düşünmeden en iyi arkadaşıma quiz kağıdımı verdim ama karşılığı hep farklıydı bi karşılığı olmasını bile gereksiz görürken. Bunların hepsi bana ders oldu olmadı mı ama ben bu kadar iyiyken insanların beni kötüye zorlamasına da sinir oluyorum. Bilinçsizce yaptığım unutkanlıklardan bile günlerce vicdan azabı çekerken ben onlar gönül rahatlığıyla hinliklerini nasıl yapıyor bunu bile anlamakta güçlük çekiyorum. Hayat çok zor, iyi olmak daha da zor, ama en zoru iyi kalabilmek galiba..