25 Aralık 2011 Pazar

boşvermişim dünyaya

yarın sınavım mı var, çok mu zor olcakmış. Çalıştım mı? evet. Ama ya olmazsa? Olmazsa yapacak bi şey yok denedim, uğraştım ve olmamıştır. Benim sorumluluğum kalkmıştır üstümden. Artık uyumamayı öğrendim; kalabiliyorum ayakta gerektiği kadar. Üstelik sabahında da yastığımla vedalaşmam da daha kolay oluyor. Aramıyorum öyle kimseyi pek artık, arayan soran olduysa dönmemezlik etmiyorum ama yine. Twitterı da açmıyorum artık; sabah gözümü ilk açtığımda da, gece uykum gelsin diye kafam yastığımdayken de, en sıkıcı decision dersinde de. İnsanlar gelip anlatıyorlar ya dertlerini, selam vermedim diye sitem ediyorlar ya ben bunlarla mutlu oluyorum. Bugün bi tane sahtesi gitse hep yanımda bi yere gitmez o, ağlasam dinler, sarhoş olsam bi adım arkamda olur güveninde olduğum insanlar var ya, yeter. Dert ettiklerini anlattıkça dostlaşıyomuşsun ya bi insanla, ben bu ara çok dert dinledim. O kadar anı yaşıyorum ki yarınki sınav bitse yine boşa çıkıcam, yine haziranda nolucaımı bilmiycem. O kadar seviyorum ki babamı beni bi şeyleri kaçak kuçak yapmaya zorladığında; düşünüyorum zamanın nası hızlı geçtiğini; öyle kolay, rahat olsaydım bu kadar güzel anılarım olamıycaını. Hevesimi kaçıran, yüzümü düşüren insanlar oldumu yüzümü güldüren insanlarla konuşuyorum artık. Ben hep hevesliyim, hep gaza geliyorum ya onlar öyle olmasa da olur yüzleri gülsün yeter de değil; bana ağlasın ben ona çare bulmak için saçmalıyım, ama sonra birlikte sarhoş olalım, birlikte fotoğraf çektirirken havuzun içine atlayalım. Hep planlar kuralım ama yapamayalım, birlikte. Beklentilerim, çok yüksek ideallerim hiç olmadı. Hırslı bi insan hiç olamadım. Ama annemin iyi kızı olmak için bulaşık makinesini boşalttım, babamın iyi kızı olmak için derslerimi hep çalıştım, kardeşimin iyi ablası olmak için onu hep idare ettim, kiminin iyi arkadaşı olmak için anneme yalan söyledim, kiminin iyi arkadaşı olmak için kilometrelerce yol gittim, babamdan azar yedim, kardeşimi dersaneden almadım; kendi beklentilerim olmasa da insanların benden beklediklerini hep yapmaya çalıştım. Hala bi idealim yok, üstelik artık hayallerim de yok. Öylesine yaşıyorum, tam anlam karşılığıyla. Yarın sınav bi bitsin de, öbür güne tutunmak için bi proje çıkar nasılsa. Haziranda hala makinayı boşaltmam gerekicek nasılsa.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder