o kadar mutsuzum ki şu an; o her insanın abuk sabuk hatasına, yalanına kılıf uydurup kendimi kandırıp pollyannacılık oynayamıyorum bile. Hiç kimseye ama hiç kimseye artık güvenmeyeceğim gerçeğini iki milyonuncu kez bi daha hatırladım. Yine herkesi kendim gibi sanma yanılgısına düştüm. yazık
burda bi şey görmeyeceğime öyle emindim ki kimseye güvenilmemesi gerektiğini bildiğim kadar. kendimize bile yeri geldiğinde güvenmediğimizden bence çok da şaşırtıcı değil bonbon.
YanıtlaSil