Topu taca atmak die bişi var

Aslında hayat gerçekten o klişe laflardan sıyrılamadan "biz yaşamayı umduğumuz şeyler gelsin diye beklerken başımıza gelenler"den ibaret gibi. Planlar yapa duralım, hayaller kura duralım; hayat arabada şarkı söyleyerek eve gelirken de geçiyor, twitterda nolmuş ne bitmiş diye bakarken de. Bazen öyle ki planlarını uyguluyor olsan da onu kaçırdığını hissedebiliyorsun. Bazen bunun farkına vardığında anın önemini kavrar hale geliyor insan oğlu "amaan" diyor, ama işte yine o hayatın kendi çelişikliği, kendini çözememişliği hayallere kapılmasına, ayın 17sine planlar yapmasına engel olamıyor.
Bazen kaç yaşına gelip hala istediği şeyleri yapamamaktan, bazen o istediği yere gidememekten yakınır buluyor kendini insan. Hani suçu da başkasına atacak ya hemen babaya yükleniyor:"sen izin verseydin.." cümleler silsileleriyle, kimi zaman en yakınındakine çıkışıyor içindeki sesi bastırabilmek umuduyla "bak gelmedin benle kalkmış film vizyondan" diye.
Kaçırdıklarımızla yaşamayı umduklarımızın telaşesi içinde bi maratona dönüşüyor hayat çoğu zaman. Kıymetini bilememekten kayıp gidiyor.
Plan da yapmalı belki ama hayatı da kaçırmamalı. Uzatması olmaz ki topu taca atalım.