o_o

çok mutsuzumm o kadar ki bunları yazarken kendimi tutmasam hüngür hüngür ağlayabilirim. Kendimi neden tutuyorum onu da bilmiyorum aslında. Ama bildiğim tek şey hayatıma baktığımda iyi giden hiç bişey yok. Çok korkunç. A umduğum derslere Fleniyo, Psikoloğum bile unuttu beni, babam yine 9daki akşam aktiviteme izin vermedi, surat asan arkadaşlarımla dolu etrafım, yine bi sınav daha kötü geçti, Flashforwardın yeni bölümünü çekmiolarmış, 2 gündür gördüğüm yakışıklı şahsiyetin feysbukunu bulamadım, ha bulsam nolucak, birilerinin acemiliği yozgata çıkmış, babam küs sanırım bana, bi sınav da haftaya sonra yine yine...

depresif(im)

dün bir arkadaşım manic- depresif olabileceğimi söylediğinden beridir düşünüyorum bu konuda aslında (normal olmadığımı yani). Garip bi insanım. İnsanların bana katlanması çok güç deil ama anlamaya çalışması oldukça güç sayılabilir. Anlamak istemek de önemli bir faktör tabiki. Çünkü içimde yaşadıklarımı olabildiğince dışıma taşırmamaya çalışıyorum ama olabildiğinceden arta kalanları farkedecek kimselere insan her daim ihtiyaç duyuyor bence. Psikologlarında bu yüzden varolduklarını düşünürüm o ihtiyaç duyulanların olmaması sebebiyle. Bugün gayet güzel bi gündü gezdim, gördüm, eğlendim lakin gel gör ki eve geldiğimde yine içime bişiler çökmüş, ruhumu sıkan o şeyler yine her yönden taarruza geçmiş oluyor. O kadar güzelliğin üstüne ruh halimi bozan ne üdüğü belirsiz o hissiyatı bi yakalasam hiç acımıycam cidden yaa. Ama olmuyo işte kurtuluş yok gibi. Psikoloğu denemeyi kesinlikle istiyorum ama eğer o da bi çözüm olmazsa işte sonrasından hayli korkuyorum ne yalan söyliim. Sonsuza dek umut beslemek onsuzluktan bin kat iyi.