depresif(im)

dün bir arkadaşım manic- depresif olabileceğimi söylediğinden beridir düşünüyorum bu konuda aslında (normal olmadığımı yani). Garip bi insanım. İnsanların bana katlanması çok güç deil ama anlamaya çalışması oldukça güç sayılabilir. Anlamak istemek de önemli bir faktör tabiki. Çünkü içimde yaşadıklarımı olabildiğince dışıma taşırmamaya çalışıyorum ama olabildiğinceden arta kalanları farkedecek kimselere insan her daim ihtiyaç duyuyor bence. Psikologlarında bu yüzden varolduklarını düşünürüm o ihtiyaç duyulanların olmaması sebebiyle. Bugün gayet güzel bi gündü gezdim, gördüm, eğlendim lakin gel gör ki eve geldiğimde yine içime bişiler çökmüş, ruhumu sıkan o şeyler yine her yönden taarruza geçmiş oluyor. O kadar güzelliğin üstüne ruh halimi bozan ne üdüğü belirsiz o hissiyatı bi yakalasam hiç acımıycam cidden yaa. Ama olmuyo işte kurtuluş yok gibi. Psikoloğu denemeyi kesinlikle istiyorum ama eğer o da bi çözüm olmazsa işte sonrasından hayli korkuyorum ne yalan söyliim. Sonsuza dek umut beslemek onsuzluktan bin kat iyi.