Bugün garip yorucu bi gündü; günün ağğırlığından mı, uykusuzluğumun verdiği fiziksel yorgunluğumdan mı çözebilmiş değilim ama elim kolum kalkmıyodu. Sıcacık yatağımda öyle güzel saatlerde uyudumki; yüzümde anlamsız bi gülümsemeyle uyandım.
Şu sevgililer günü muhabbeti bana ciddi anlamda saçma geliyo ya hani "olana da sıkıntı olmayana da" bi gün gibi gördüğüm için bi gram ilgilenmiyorum. Ama bugünüm sevgi günü olabilicek kıvamdaydı; beni düşünen insanlar olduğunu fark ettim ve bunu sadece içlerinden geldiği için yaptıklarına inandığım insanların varlığını hissettim. Sevgilisizliğimi hiç hissettirmeyen, sevgilim olsa onun yapmıycağı şeyi yapıp arabama ilan-ı aşk mektupları bırakan canım iki dostum var en başta:), beni düşünüp bütün gününü kitabının arasındaki cdyle geçiren arkadaşım var, en ufak sevincini üzüntüsünü benimle paylaşmak isteyen, ailesine her bi şeyimle anlatan bi arkadaşım var mesela:), ifademe takılıp soran mal mal espriler yapan mal ama beni sevdiğini bildiğim bi arkadaşım var:), bütün gün ben güliyim diye bilkent astroloji de okuyomuş gibi davranan bi kimse var etrafımda:), beni 21:30ta uyandırmakla görevlendirdiğim ama kendi uyuyakaldığı için 22:30 da panik halinde koşarak gelen bi kardeşim var en yakınımda:), bi yerde olamadığım için üzülenler, aynı gruba düşememe ihtimalimize tüh diyenler var, sonraaa sevgilisizler günümü kutlayan bi arkadaşım bile var:)
düşününce birinden birine istemeden bile olsa haksızlık etme ihtimalim bile korkutuyo aslında beni! hep olsunlar, hep beni ben olduğum için sevip içlerinden gelen sevgi pıtırcıklarıyla davransınlar:)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder