Bazen değişik duygu boşluklarına inanılmaz çabuk düşebiliyorum, bilmiyorum size de oluyor mu. Ama bana pek bi sık olmaya başladı. Nasıl mı böyle hayatıma bakıyorum sorun olabilicek bişi yok yani ben yaratmazsam ama içimde bi kötü hissiyat var; öyle ki kalbimi sıkıştırıyor, göğüs kafesim dar geliyor, gözümü kapasam uyuyamıyorum, ağlasam duramıycakmışım gibi. Bi önceki aşamaysa her hangi bi kimsenin bana dokunması bile olabilir; deli şimşek dökülmem için. Bazen gereksiz suratım düşüyor, yanımdakilere üzülüyorum. Niye böyle oluyo bilmiyorum ama bazen fazla dünya derdine kaptırıyorum kendimi galiba. Fazla sahte geliyo insanlar bazen, fazla kaprisli geliyolar şu 3 günlük bi yeri kırık dünya için; gidenler geliyo aklıma bazen iyice kızıyorum onlara dedelerimi düşündükçe, koca kafalarının bi kenarına köşesine azıcık gerçekçiliği koyamayanlar oluyo mesela; laf anlatmaktan yoruluyosun ama yine de anladıkları halde anlamamazlığa yatıyolar ya offf yani!
Cidden o kadar kısa ki şu hayat, öyle çabuk geçiyo ki zaman; kötülük yapmaya vakit bulanların pişman olduktan sonra iyi olmaya çalışmalarına zaman yetmiyo. Ondandır bu kadar "kötü" göze çarpıyo, yoksa karma works. Ben buna inanıyorum "karma" demiş ecnebiler ama "ilahi adalet"te olur, "kadere inanırım olacak olacak"ta olur. Oluyor. Er ya da geç. Görüyoruz ya da göremiyoruz. O yüzden hep böyleyim ben, bu mottoyla: iyilik yap denize at, balık bilmiycek olabilir, nankörü çok -hafızaları zaten malum, ama çarkı döndürene olan inancım sonsuz. Ömür dertle, sıkıntıyla, tasayla pek bir zor geçer be arkadaşım! Ya olmuştur, ya da olacak. O yüzden de boşverr ya!Boşver! Ondandır ki : Hayat rahat insanlarla güzel!! Ağlamak hani %20sinde kalsın, gerek yok fazlasına!

Bi müddet ağlamam gerek; %20liğimden yicem ama olsun, geçicek bu da:)