saçma ya hayat

İnsanın bi kendine ihtiyacı var aslında şu hayatta. Bi zamana kadar onsuz olmazlarla, bi başıma naparımlarla yaşıyo alında herkes. "En yakını" dediğinin "en uzak" olabildiğini görünce yavaş yavaş anlamaya başlıyo ama işte. Hani bi zamanlar onsuz bi yere giderken düşündüğü, üzüldüğü kimseyle artık karşılaşmak bile istemediğinde; o geçerken uzaktan uzaktan bakıp görünmek istemediğinde anlıyor insan. Herkes gitsin, hayat yine devam ediyo. Öyle yıkımlar yaşayabiliyoki insan her şeyini herkesini kaybedebiliyo; öyle hayatlar var ki ekrandan anlattıkları kadarını hıçkıra hıçkıra izlediğimiz, onlar bile tutunuyo işte hayata. Hayat işte o yüzden saçma; çünkü onların yüzleştikleriyle karşılaşmayan insan kendine dert yaratıp onların dert olduğuna inanıp haline yanabiliyo.
Hayat aslında gece uykunda deprem olabilicek, son nefesini arabanda şarkı söylerken üstüne düşen bi beton yığınının altında verebilicek kadar kısa. Sabah evden öperek uğurladığın babanın bir saat geçmeden bi daha eve gelemeyeceği haberini alacak kadar, davullarla zurnalarla gönderdiğin daha deniz görememiş oğlunun varlığından bile haberi olmayan kimseler için toprak olduğu haberini verebilecek kadar acımasız hayat.
Ama hep bi çaresi bulunuyo işte yarın yeniden yaşamaya çalışmanın..
Hayat işte o yüzden saçma;o kadar acımasız o kadar kısacıkken hep senden bişiler bekliyo. Yarın yeniden yaşamak için; yeniden inanmak, yeniden güvenmek, yeniden umutlanmak gerekiyo işte. Büyük sözlerden kaçınmak gerekliliği de işte bu yüzden.
Hayat insana iyi gelen, huzur veren, huzur bulduklarınla geçsin yeter. Herkes aldatırken herkes yalancıyken birine güvenebil, herkes sevgisiz ikiyüzlü olmuşken birini sevebil yeter. Başka kimseye de gerek yok! biz sinemamıza gider, alışverişimizi yapar kendi kendimize de yaşarız! Koyarız şarabımızı, en kötü yanında bi paket de sigara bitiririz. Sokaklarda tek başımıza dolaşır, kalabalığın uğultusuna kulak veririz. Sonra yalnızlığımıza şükrederiz kim bilir.
Bırak dağınık kalsın, boşveer.