ben insanları üzmemeye çalıştıkça

başım hep yanlış zamanda gelen doğru kişilerle ağrıdı durdu bugüne kadar. Düşününce daha bi tane içinde kötülük olan insan olmadı heralde gelip bana olan hissiyatlarını açanlar arasından. İşte tam da bu sebepten ötürü, bi de şu saçma sapan insanları kırmamak adına daha büyük sonuçlara sebebiyet veren yapımdan ötürü hep işler sarpa sarıyo. Tam net bi hayır diyemiyorum; çünkü çok iyiler ya üzülmesinler, kırılmasınlar istiyorum, çünkü zaten şu okulda sayıları az ya birine de ben sebep olmayayım diğerlerine benzemesi için diyorum. Ama anlatmaya çalışıyorum gerçekten yapıyorum. Hem biraz akıllandım net hayırlarım da olabiliyo minimum üzme seviyesinde. Ama mesela çok net hayırlara direnenler var ya onlar beni benden alıyo başka bişilere dönüşme isteği falan veriyo içime. Bugün dünyalar iyisi, sabırlısı, anlayışlısı bi insana 3. kez hayır dedim ama yine diyemedim o anladı. Artık sebebi tam olarak o mu yoksa dolmuşluk mu bilmiyorum ama mesajlarını yazarken hüngür hüngür ağladım, hıçkıra hıçkıra. son mesajı ama hala "umarım seni hakedicek, benim kadar kıymetini bilip değer verecek biriyle olursun" oldu; onu okuduktan sonra gözümden akan yaşlarla yastığım ıslanmış uyuyamıyorum şu an. Sadece o değil ama sebep tabiki burdan nereleereee gidiyorum. Belki diyorum hep hayırlısı kimse diyorum ya oydu o hayırlı, geldi sana ama geri teptin; bi daha da yok. Belki en mutlu olucağın oydu bi şans vermedin o da gitti. Ben herkesi mutsuz ediyorum bence kimse olmasın hayatımda kimseyi istemiyorum. Kimse hoşlandığını bile söylemesin, uğraşmak istemiyorum. Sıkıcı olsun hayatım, ben platonik seveyim, arkadaşlarım olsun güleyim geçeyim istiyorum. Kimseyi istemiyorum.