ya depresyondayım bu aralar; değilsem de girmeye çalışıyorum

Öyle bir ruh hali ki anlatılmaz yaşanır cinsten. Eve çok gelmek istemiyorum mesela, çünkü kendi kendime kalıyorum ve bu hiç iyi bişi olmuyo. Arabada eve dönerken mesela bi şarkı dinliyorum; ya gözüm dolup dolup taşıyo, ya da ruhum bedenime sığamaz bi hal alıyo. Sonra bi saçma cevap görüyorum, binlerce soru soruyorum. Zamanım olsa oturup saatler boyu ağlıycam da ona vakit yok işte. Sınavlar var malum. Ama bi gram çalışma isteği yok, olmuyo yapamıyorum. Aşklar hep yalan zaten. Kuşlar, arılar falan ölüyo. Nehrin suları fosforik yeşil akmaya başlamış o da var. Ha bi de dünya o kadar kötü bi yer olmuş ki ama o kadar kötü ki hani çok hevesli değilim ona ellerimle harcıycak bi çocuk daha vermeye; hergün söylüyorum. terbiyem müsade etse bu aralar duyduğum şeylerle girdiğim 690 voltluk elektrik şoklarını açıklıycak çok iyi bi kelime var da neysee. Abi İnsanlar ...