Hayat mı bu kadar çelişik olan,
yoksa ben miyim onu bu kadar çelişik gören?


Şu birkaç gündür offladığımın haddi hesabı yok gerçek anlamda ve bunun tek nedeni benim aslında. İnsanın her aradığının tek bir eksikle bir insanda toplanmış olması, iç huzura kavuşması gereken yerde düşündürüosa hala nedenleri açık ve net: Bugüne kadar hep kendimi kandırmışım; öyle olmuyormuş, her şey bende bitiyomuş ama ben bitiremiyomuşum. Tablo aşırı trajik tam bi gençlik dramı; içler acısı. Şu an yaşadığım bu çelişkiye bi daha asla mahal vermiyceime kendime söz veriyorum. Bişi ya hayırdır ya evet. En azından öyle olmalı..