Gün içinde tecrübe ettiğim ani moral değişikliklerim ve kendimi sürekli hayatla başa çıkmak zorunda hissediyor olmam beni çok yoruyor aslında. Biraz daha aciz bi insan olsam intihar sebebi bile olabilir. Ama insanoğlu kediden bile nankör bence. Sahip olduklarını gözü görmüyor çoğu zaman, ne bileyim daha kötü durumdakiler nelerle baş etmek zorunda göremeiyor. Görmezden geliyor belki de. Şu da var ki her koyun da kendi bacağından asılıyor. Tamam bi curve olsun, curveün neresinde olduğun önemli olsun ama hayat aslında tam bi katalog mantığı. Sen neysen osun; diğerlerinin ne olduğu senin aslolan duruşunu hiç de enterese etmiyor. Öyle düşününce yalnızsın hep, bi başına. Korkunç geliyor kulağa. Başaramazsan ama o da yapamamıştı demenin hiç bi mantığı yokki. Bu aralar fazla kafa yoruyorum ne bekliyorumki hayattan diye ya da daha çok onun benden ne beklediği konusuna sanırım. Günlük yaşıyorum galiba bugün varsa oyalıycak bişiler tamam; yüzüm gülüyor ama o oyuncağımı da elimden aldıklarında tam bi kara delik tecrübesi. Kayboluyorum. İşin can sıkıcı yanı bu çok sık oluyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder