what's on my mind??

işte bi bunu bilmiyorum gerçekten de bu aralar ne istediğini bilmez mız mız isyankar bişi oldum çıktım. Bu zor günlerde benimle uğraşmak zorunda kalan sevgili aile üyelerime üzülüyorum aslında. Çünkü onlar benim 5 dk önce dediğim şey için hazırlanmış olduklarında ben artık o şeyi istemiyo oluyorum nedense bütün hevesim kaçmış oluyo ve yok ııh istemiyorum diyip oturuyorum. sonra başka bişi oluyo böyle ve sonra yine. bu durum iyice canımı sıkıyo aslında ama bilmiyorum nedeni bu isteksizliğin. Hayata karşı bi isteksizlik var resmen içimde. Şu aralar mesela en büyük isteğim kimsenin beni bulamaması ama bu gizlilikte beni birilerinin aradığını bilmek. Sanırım buna ihtiyacım var. Yani ben istiyorumki telefonum haftalar boyu kapalıyken, maillerime bakmaz, ev telefonuna çıkmazken ne bileyim hatta odamdan dışarı çıkmazken birileri bu yokluğun ya da boşluğun farkına varsın ve telefonumu açtığımda uzun bi kim aramış listem olsun, mesajlar gelmiş olsun, maillerimi açtığımda 5555 tane mail okumak zorunda kalıyım falan gibi bişi. Ha çok şükür=) uzun zamandır kapalı olan telefonumu açınca da en az 5 olmak şartıyla kim aramışlarım mesajlarım oluyo ama bi emek karşılığı beklentisi var işte kahretsinki. Ama ben kaderin bu tokatını bi çok kez yemiş olmama rağmen hala akıllanamadığımdan hala umutlanıp sonra hayal kırıklığına uğrayabiliyorum. bu da yetenek tabii. ben birileri için öyle büyük düşünüyorum ki onların küçüklükleri beni ezip bitiriyo zaten. konu kaydı sanki ama var ya şuraya yazsam o küçük kıvrımlı şeyin sol lobunun içindekilerini Elif Şafak'ın listelerinin tepesinde yer alan romanı "Aşk" bile tepetaklak olur yani o derece:P yani yazmak en iyisi aslında çünkü ben bunları konuşamıyorum. hemen gözlerim doluyo ya yok böyle bişi nefret ediyorum bu özelliğimden çok sulugözüm ya kahretsin bunu da.! yazarkende yaşlar ıslatmıyo değil ama olsun kimsecikler görmüyo en azından tek delil o kağıdı kabartan ebruli zerrelerden ibaret...falan filan.