farklı bi yerden bakıyor olmak mı???

Sanırım bugün bi yazma (ya da işten kaytarma=)), dökülme modumdayım; o yüzden biraz daha anlatmak bu tuşlara basmak istiyorumm. Böyle sanal ortamda yazma hevesimin olmasının en büyük nedeni aslında "benim gibi" birilerini arıyo olmamdı ( ki olmadığına eminim ama çıkarsa çok sevinicemm) Çünkü bi fuanusun içinde yaşarken çok insan tanıyıp hepsiyle sohbet etme bi de gerçek yüzleriyle tanışma fırsatın pek olmuyor. Bunu belki de kim olduğunu saklayarak yapabilceğine inananlarda buralarda bi yerlerde dolaşıyordur diye umdum sanırsam.. Mesela etrafımda yokluğundan şikayetçi olduğum bir insan tipi böyle kimseyi eleştirmeyen ya da eleştirmeden önce bi dönüp kendine bakan zat-ı muhteremler. Öyle bi dünya istiyorumki ıyyh ezik, yok ezik bi grup daha ne bileyim ezik insanlar gibi ithamlarda bulunmadan önce kendi durdukları yere bakan insanlarla dolu olsun (ki bence asıl ezikler kendileridir!). Öyle bi dünya istiyorumki ayh şu kızın giydiğine bak, sence şu kız ne yapmaya çalışmış, o nedir altı dar üstü dar yok ne bileyim ben o nası bi ayakkabı demeden önce kendi giydiklerine bakan sonra hala nası bu kadar eleştirel baktıklarına şaşıp pişman olan insanlarla dolu olsun. Öyle bambaşka bi yerde, muhtemelen başka bi gezegende ya da ayda falan yaşamak istiyorumki herkesin birbirini karşılıksız sevip, karşılıksız birbirinin mutluluğu için uğraştığı, karşılıksız birbirinin arkasından kuyu kazmaya çalışmayan insanların yaşadaığı yer olması muhtemel. Amacını başkaymış gibi gösterip başkalarını çevirdiği yoldan gidenlerin olmadığı bi dünya.. Çok zor o kadar zor ki her birini yazarken bu kişilerle ne kadar çevrelenmiş olduğumu görmek bile azalmalarının dahi imkansız olduğunu gözüme soktu sanki! Ama işte ben böyle olduğumu tüm içtenliğimle tam anlamıyla vicdan rahatlığı içinde dile getirebilirim. Bence insanlardan nefret etmek gerçekten çok zor bi şey. Heleki arkasından kötü şeyler düşünmek üstüne o fikirleri uygulamaya koymak daha da kötü. Çok şaşıyorum böylelerine nasıl dedirtiyorlar bana her seferinde! Ama maalesef bu çağda, benim yaşadığım ortamda "iyiden", "iyilikten" bahsetmek gün geçtikçe güçleşiyor. Bu da beni her geçen gün yüzleşmek zorunda kaldığım gerçeklerin içinde iyiden iyiye hayal kırıklığının son noktasında boğulmama neden oluyor. Bu da her geçen gün insanlara karşı daha temkinli davranmama, güvenememe neden oluyor. İşin en kötü yanı ben neslimin tükenmiş olmasından o kadar çok korkuyorumki biri çıksa da sanırım güvenimi kazanması demek imkansızı başarmakla aynı anlamı taşıyacak.