İçimde tutamayacağıma inandığım bi başka konuda şu ki ben insanları dinlemeyi seven bi insanım hatta anlattıkları şeyle uzaktan yakından bi bağım yoksa bile bi yerinden tutup ilgiyle dinlerim, rol yapmam yani. Mesela fotoğraf albümlerine de bakmayı severim, o ayrı. Neyse, insanlar istekli istekli bana gelip bişiler anlatmak istiyolarsa dersde asarım, yeri geldiğinde quizde, oturur aynı istek düzeyinde dinlemeye gayret gösteririm. Ama benim genelde anlatıcak bişiim yoktur. Çünkü kızlar ne anlatır heycanlı heycanlı tahmin etmek çok zor değildir: Bu yaz kim nası ona ondan hoşlandığını söyledi o nası tepki verdi sonra noldu aaa okula gelince eskisini gördü o ne yaptı en eskisi de sürekli arayıp duruyo içip içip kapısına gelmiş sosyoloji sınıfındaki çocukla fena kesişiyoruz aa bu şimdi telefonu kapattığım çocuk işte bütün yaz peşimdeydi muhabbeti. 20 yaşıma kadar geçen süre zarfında böyle konuları mevzu bahis ettiğim muhabbetlerimin sayısı bi elimin parmaklarını imkanı yok geçmemiştir. Çünkü cidden romantik bi insanım öyle olsun biri çıkiim kafasından çok romantik bi girişi gelişmesi olsun istiyorum. Öyle olunca da e haliyle az oluyo=) Ama işte oldu mu da bende de nadir de olsa hani o dinlediğim arkadaşlarıma bi hevesle (hani zaten az da oluyo ya, hani bi de kesin romantik rüya gibi bişi ya) anlatmak istiyorum. Ama ama ama o ben yaşasam bu kadar sevinirdim modunda dinlediğim hikayelerin sahibi arkadaşlarım en yakınlarım dahil olmak üzere muhtemelen benm böyle şeyler anlatmama alışık olmadıklarından aynı heves ve istekle beni dinlemiyorlar. Benimde hevesim kırılıyor. Moralim bozuluyor. Üzülüyorum. Hatta ağlıyorum.
